1779-1861 yılları arasında yaşamış olan ünlü Alman hukuk filozofu.

Hukuğun tarihsel gelişimi ve sosyal ge­lişme ile hukuki gelişme arasındaki problem üzerinde duran Savigny, her hukuk sistemi­nin belirli bir toplumsal ve tarihsel gelişme­nin ürünü olduğunu göstermiştir. Bütün Çağ­lar ve ülkeler için geçerli olacak, insanın akli yeteneğinden doğan bir ideal hukuk tasa­rımına, soyut ve gerçeklikle ilişkisiz olduğu gerekçesiyle karşı çıkan Savigny, doğal hu­kuku tarihselci görüş açısından eleştirmiştir. O, başlangıçta hukukun devletin yüksek iktidarının ifadesi olduğu fikrini de kabul etmemiş, toplum sözleşmesi öğretisinin bir gerçekliği yansıtmadığını iddia etmiştir.

Savigny’ye göre, hukuğun gelişimi üç ayrı dönemde olur: Birinci dönemde hukuk, halkın vicdanından doğar, örf ve adet kural­ları şeklinde kendini gösterir. Ikinci dönem­de, toplumsal gelişme, yaşamını hukuka vakfeden bir hukukçular sınıfının doğuşuna yol açar. Üçüncü ve son dönem ise, hukukun kodifikasyonu dönemidir.

Savigny, hukuğun yasa koyucu tarafından yapılmadığını, ama kendi kendisine geliştiği­ni ve olgunlaştığını öne sürmüştür. Hukuk insan iradesinin ürünü olmayıp, ortak man-cin sonucudur. Ve yine, Savigny’ye göre, tıpkı her ulusun kendi dilini geliştirmesi gibi, her ulus kendi toplumsal gelişimi içi de kendi hukukunu yaratır.