İslam felsefesinde, İnsan varlığının bedensel ya da daha çok biyolojik ihtiyaçla­rı bütününe birden verilen ad.

Nefis Tasavvufta zaman zaman, İnsanı dünyadaki geçici varlıklara, gösterişe, mad­deye, tutkulara yönelten, bundan dolayı her zaman iradenin kontrolü altında tutulması gereken bir iç eğilim olarak tanımlanırken, zaman zaman da, İnsanın Tanrı ile birleştiği yer, gönül ve düşünce gücü olarak tanımlan­mıştır.